Teknolojinin de ilerlemesiyle yaşantımız öyle çok yön değiştirdi ki biz bile inanamaz olduk,öyle meşgulüz ki neredeyse 5 dakika bile harcayacak zamanımız yok ama instagram,twitter,gibi mecralarda 2-3 belki de 5 saatten daha fazla zamanımızı ayırıyoruz. Kapı komşumuza selam bile vermeyip,bize 7 kat yabancı olan “fenomenleri”instagramdan beğenmeyi,takip etmeyi bırakmıyoruz,en yakın arkadaşlarımızla buluşup ellerimizde telefonlarımızla birbirimizle konuşmadan saatler geçirebiliyoruz,peki neoldu bize?Neden,nasıl,ne zaman böyle olduk? Çok zaman önce değil 90’lardaki “mahalle kültürü’nü”,birbiriyle yardımlaşan sürekli etkileyimde bulunan şekeri,kahvesi bitince önce bakkallara değilde birbirlerine koşan insanlarken,birbirimizin yüzüne bile bakamaz olduk.Sosyal medya da başkalarına mutluluk pozları verip,günlük yaşantımıza belki de günde 1 ya da 2 kez etrafa gülücükler saçan insanlar olarak daha da mutsuzlaşmaya,kendimize ve çevremize yabancılaşmaya başladık.En son ne zaman bir kitabın bir cümlesinde takılıp defalarca kez hissederek okuduk? ya da en son ne zaman bir çiceğin yapralarını sevdik,dokunduk hiç koparmadan,en son ne zaman bir çocuğun başını okşadık ya da herşeyi herkesi bırakıp sadece kendimize zaman ayırdık. O kadar uzun zaman oldu ki ben hatırlayamıyorum. Sevgi ,içten gelen ve karşılıksız olan bir histi tıpkı insanlık,yardımseverlik,iyilik gibi,şimdi ise bu hislerin adı eskisi gibi tekrarlamıyor,tekrarlansa bile eski anlamını ifade etmiyor.
Bir yanıt yazın