Anladım ki yaş ilerledikçe insan yâd ediyormuş geçmişi
Büyükler hep ben gençken başlardı cümlelerine ama
Ben pek de kâle almazdım. Şimdi anlıyorum neden cümlelere
Ben gençken diyip geçmişi yâd edercesine serzenişlerini.
Neredeydi o küçükkenki tek derdimizin dizimizdeki yara
Kaybettiğimiz taso, kaybettiğimiz misket olduğu zamanlar
Nerden bilebilirdik ki ileride manevi ve ruhsal acılarla
Parçalanıp değişeceğimizi. Büyüdükçe her şey farklı
Gelmeye başlıyor, insanlar değişiyor ve masumiyet
Duygularını yitirmiş gözlerindeki nefret alevi parıldayan
Yaratıklara dönüşüyorlardı. Günaydın, iyi akşamlar demekten
Yerleri temizleyen çöpçüye kolay gelsin demekten acizleşmiştik.
Anlamıyorum, anlam veremiyorum iyi ve kötünün savaşı bu
Kötüler ve kötülük gittikçe kaplıyor bu dünyayı, kaplamaya da
Devam ediyor yer yüzündeki ışığı sonsuza dek söndürecekmişcesine
Biz iyiler yine de inanıyoruz dünyayı iyiliğin kurtaracağına,
Az olsak da. Modern toplumdaki kötülerin dayatmalarından
İyi olanlar da etkilenip kötü oldu ama inanıyorum az da olsa sayıları
Bu dünyayı iyiler ve iyilik kurtaracak şimdi anlıyor musunuz beni
Neydik, ne olduk? Geldik, gidiyoruz?
Furkan Turna
Bir yanıt yazın