Etiket: röportaj

Tüm bunlar “Cank Notları” adı altında tuttuğum günlükten, zihnimin sonsuz ve engebeli arazilerinden çıkıp gelen zehirli sözcüklerden arda kalanlardır. Tiksinç ve sikici şiirimin çıkış noktası, kadının sesinden alınmış manzaralar, dünyanın sonundaki tiz kadın çığlığı ve Haplanmış Gözler’e dair her şey…
Kaşığın karanlık tarafındaki adama, o ulu ruhlu yazar William Seward Burroughs’a sevgilerle.

 “Her şey rutine bağladı ve hisler konseyi boku yedi. Çok az insan ne sike yaradığının farkında. Doktor yazısında heceleme yarışmasından ibaret hayat, mutfak dolabındaki kırbaç da onaylıyor bunu. Aşıklar için sokağa çıkma yasağı, ortamcı miyoplar fink atıyor orada burada. Orada burada…
Tiksintinin üçüncü dalgası bu; Aptalca konuşan bir karı ne bok yediğimi anlamadığını söylüyor. En çok da bu rahatlatıyor, çünkü artık anlamasını beklemiyorum. Artık beklemediğin zaman bitiyor.”

Günlüğün I. Bölümü

Üniversite öğrencilerinin yazılarla kirlettiği eğimli bir duvara saklandık. “O kaltak-o karı polisi üç boyutlu bir hale getirdi.” Dedi. Fötr şapkası sigarasının ıslanmasını engelliyordu. Sanki tüm doğası yapmak üzere olduğumuz işe göreydi. Tuhaf bir dürtü yansıyordu yüzüme, biliyordum. Ne olursa olsun kusmamamı söyledi. Ne olursa olsun kusmamalıydım, deniyordum.
“Kuzgun da burada olmalıydı!” dedim.
“Kim?” diye sordu, aslında hiç önemsemedi bunu, yüzüme bile bakmadı.
“Nasıl bir dünyada yaşadığını hiç bilmiyor!” dedim.
“Kimse bilmiyor!” dedi.
Endişeli miydi ki? Ah, renkli şurup kavanozları!

Tehlikeli bir işleyişi var bu düzenin. Dağınık imgelerden ibaret yarım yamalak bir şiir anımsıyorum. Bir papazın tersine; maneviyattan arınmaya soyunan bir dalkavuk gibi, hisseden biri olmak istemiyorum.

“Apomorfin, kutsal asılma törenleri ve ölü denizaltıları… Kışın keşleri kamufle ettiği bir nezle durumu ve toplasan tavuk kanı yakutlar satın alabileceğimiz boşa harcanan zaman. Cank peşinde koşan yazarların esrarlı varyasyonu ve -haberdar olsalar dahi- birbirlerini bulma arayışında olmayışları.
 Paslı bok insanlarındaki kimyasal bahçeler; bedeni belirleyen ‘sen’ sözcüğünden çık, gevşe biraz.”

Mutfakta, yerde uyandım. O tatsız kuruluk yine ağzımın içinde, baş ağrıları katlanması güç bir seviyede. Burnumu çekerek ayaklandım ve tabureye oturdum. Düne dair pek az şey hatırlasam da ayılma durumunu sevmiyordum. Balkon kapısını aralayıp soğuk havayı içeriye davet ettim.
Yalnız yapamıyordum ve hayallerimdeki gibi sarhoş bir yazara dönüşüyordum.

“Etleri hastalıklı pis resimler! Serpinti yok, tipik görüntüler sızıyor. Hastalık kokusu var odada, konuşan bulantının bir adı var. Yoldan geçenleri demir kıskaçla yakalayıp aşağı çekiyor.
 Ritmin içinde bir şeytan, penisiyle karıştırıp girdap yarattığı fincan okyanusunda ve tadının yüzeyi çoktan terk ettiği üç günlük sakız telaşında yakalıyor beni. Etin ve kemiğin ayrılmak için başvurduğu istiklal mahkemelerinde suçlu bulunan kalp sızısı oluyor. Bu yüzden, bir balyoz ile devir beni; sessizliğin daha yıkıcı.
Oysa ki duvarı yumruklamak ile yumruklamamak arasında kararsız kalmış bir üst komşu gibi, hissel bir tarifin öngörüsü sızılar ve kramp davetiyeleri var sırada. Hepsini bir kitap ile bastırdım bugün. Peki ya yarın?”

“Bu şizofren tavırların beni çok tahrik ediyor!” dedi.
“Çalışıyorum!” dedim.
Yerli yersiz dokunmaya başladı vücuduma, boynuma öpücükler kondururken eğilip elini kasıklarımda gezdirdi.
“Çalışıyorum, Aslı!” dedim.
“Biliyorum” dedi, “Sınavlar bitti. Yarın Ankara’ya dönüyorum.”
Bunu söylerken yaptığı şeyden de vazgeçmiyordu; gözlüklerimi çıkardı, çenesini omzuma dayadı ve elini eşofmanımdan içeri daldırdı.
“Öğlen bir arabası, Kamilkoç.”
“Peki.”

“Sevişirken, bacaklarıyla bacaklarımı kıskaca alan ve bu sayede boşalmamı engelleyen bir kadın vardı. Hatırlayamıyorum… Hangisiydi o? Ne zaman domates çorbası çekse canım, o gelir aklıma.”

Korku, korku ama ısrar! Ritimle bir olup yüzümü okşayan rüzgar, bir kalp çarpıntısı, elimden kayıp düşen anahtarlık, dalgalı saçların…  İyi değilim!
Hiçbir şey yapmıyor oluşun öldürüyor beni, çaktırmadan soluyorum. Yazmaktan ötürü parmaklarım acıyor, inatla kullanmıyorum klavyeyi, inatla dinlemiyorum müziklerini. İyi değilim!

 “Arındım bir sürtüğün kederini çekerek nefesime. Tilkiyi taşaklarından vurdum ve bıraktım olduğu yerde. Bıraktım olduğum yerde, sırtımda ne kadar yük varsa. Bıraktım, tam da beni bırakıp gittiğin yerde.
 Yıkandım bir bakirenin gözyaşlarıyla, tıkandı burun deliklerim. Kemiklerimde sızısını hissettiğim o tüysüz açlık, o çirkin düşler treni… Bir ahbabın düşüşü, köşedeki kerhanenin Kırgız orospularıyla dolup taşması, sade bizi gören polis ve kafasına göre adam bıçaklayan çingene çocuklar… ÜSTÜME GELME BENİM!”

Uykusunda boğdum kelebeği, umuduydum çünkü… Kafasının içinde dolanıp duran intihar fikrinin mimarıydım. Huzurlu bir ölüm aradım, ölümden bıkmış usanmış olan kadının kollarında. Kadının kollarında bir coğrafyada; aşkın coğrafyasında.

 “Bir yağmur telaşı çarşafta; Topçu birliğinin düşman uçaklarını hedef alarak havayı parçalaması gibi belirli aralıkla fırlatılan çifte seks dölleri. Fosil yüzlü B. daktilo takırtılarıyla süpürülmüş ölü kartpostalları dağıtırken, yaşadığım şey bulantıdan başkası değildi. Ama! Sorun B. değildi, sorun onda değildi. Zaten üstü başı o keskin keş kokusuyla kaplıydı. Yani; eğer kafamın içindeki çarkların teklemesine neden olan şey o olsaydı, kokusu onu hemen ele verirdi. Yakınlardan bir yerden geçtiğini sezebilmek için bir av köpeği olmaya gerek yoktu.”

Tüm bu safsatalar, bu kıskançlıklar, bu uzun insani bakışmalar ve sürekli bir sarhoşluk durumu yaşatan duygular, tatlı esintiler; Bir aptal gibi kendimi küçük düşürmeme neden oluyor. Bu yüzden ben ve B. Salı akşamına sözleştik ve bir arınma ritüeli daha gerçekleştirdik; avuçların açık olması ve yukarı bakması suretiyle kollar kendini salıverdi koltukta. Hareketsizliğe aşina, gıcırdayarak dönmeye gayret eden paslı çarklar çatırdayarak duraksadı. İblis’in, İyilik Meleği’ni kafese kapattığı ve aynı meleğe düzenli aralıklarla tecavüz ettiği bir imge belirdi birdenbire. Haplanmış gözler! Parlak yüzeyinde yansımamı gördüğüm keskin, metal çarklar homurdanarak dönmeye başladı. Koşarken nefesi kesilen bir köpek gibi, ön iki bacağının üzerine devrilip takla atarak yuvarlananlar da vardı. Şiir karaladığım birkaç sayfa geçti elime, yırttım arttım düşünmeden. Ve sonra şu dizeleri okudum, büyük Küçük İskender’den;
“Bir parça penis yeter mezarımı kazmaya
Bir parça his yeter yenilmeme, yıkılmama.”

“Belleksiz parazitler taşaklarından etti tilkiyi, arınmanın hiçbir zaman mümkün olmayacağını kabullendik. Akıl almayacak miktarda alkol ve artık hatırladığımızda yüzümüzü kızartmayan kirli geçmiş parçaları… Arka koltukta oturdum ve camdan dışarıya bakıp rüzgar ile dans eden çalıları seyrettim. Pahalı kulüplerin arkasındaki karanlıkta sikişen oğlanlar gibi değildim; sadece seyrettim. Cank, portakal dışkılarının üzerinden geçip döl kokulu bir çukura götürdü beni. Hafif titreşimli okşamaları ve kayganlığıyla ün yapmış bir zaman makinesi, bir tespih gibi önce içeriye daha sonra dışarıya ve sonra tekrar içeriye savurup durdu zihnimi.”

Düşüncelerimin taze domuz eti; Midemi bulandıran bir şeyler var ruhumda. Prefabrik maskeler kondurup duruyoruz pürüzlü yanaklarımıza. Kimseden beni anlamasını beklemiyorum artık, attırılmış suratlarındaki ifadeler ilgimi çekmiyor, Zeppelin ya da Floyd yetiyor. Hiç olmadı William’dan okuyarak ederim sabahı. Bir bok varmış gibi birbirine horozlanan dalkavuklar kavganın patlamasına neden olsa dahi saklarım prezervatiflerimi. Zaten hep böyleydi bu; ağrım sızım olmadıkça yanaşmam ilaçlara. Aksi bir durumda, tek seferde beş tane yuttuğum da oluyor.
Tuhaf, saldırgan bir dürtünün tesirinde dişlerim kasıldı. Zaman zaman susuyorum, B. uyuz burun kaşıntılı tavsiyeler sıralıyor. Bir yanda sevdiğim kadın, bir yanda hiç sevmediklerim… Bir anda çok karamsarım, bir anda umarsız bir umutsuz -Pornolar hayal gücümü kısıtlıyor.

“Yanmış biletler, çaresizlik otogarı ve dönüş yolundaki cam kenarı gözyaşları; Yasa dışı çaresizlik. Ağlamaklı sarhoşluğun egemen olduğu o gecede sakinleştiricilerimi kaybettim.”