bazen öyle bir yumuyorum ki gözlerimi geceye
hiçbir sabahın aydınlığı aralamasın göz kapaklarımı diyorum
gözlerimi kapattığımda kaçıyorum bu insanlardan
kendime böyle bir oyun bulmuştum
gözlerimi açık bıraktığım kadar var oluyorlardı
gözlerimi kapattığımda siliniyordu yüzleri birer birer
gözlerimi kaçırdım uykuya hapsettim artık biraz daha iyiyim
kendimi kandırıyorum sadece
kendimle oynuyorum
ben kaybetmişken bu oyunda kaçı kaybımdan kazanmış olacak
ben her gece gözkapaklarımın ardına gizliyorken acılarımı
ne son baharda yağan yağmur ıslatacak yanaklarımı
ne de ilk baharda açan çiçekler canlandıracak feri kaçmış göz bebeklerimi
mevsimsel değildi sorun
tamamen tinseldi
ve eğer kaybediyorsam bu oyunu
bulamıyorsam sorunu
şayet bunlar getirecektir benim sonumu
söndürüyorum yaktığım mumu
çekip götürdü sönerken alev solgun ruhumu
Bir yanıt yazın