kabullendim kabullenmeyi artık
her şey olduğu gibi kalmalı bazen
ya da olmaması gereken her ne varsa olması gerektiği gibi yapmayı öğrendim
insan her zaman gerekeni yapamıyor bu da aşikâr bir durum
kabulleniyorum yavaş yavaş
büyüyorum böyle daha çok
kendimi ne kadar özlemişim meğer
gerçek benliğimi
tekrardan selamlıyorum balkonuma konan kuşları tek tek
beni bana hatırlatan o güzel kuşları
belki gidecekler tekrardan belki başka balkonlara
ama üzülmeyeceğim ardlarından
çünkü öğrendim gidişleri ve kabullendim gitmeyi
hayat bundan ibaretti aslında
balkonuna konan kuşlar bir gün gidebilirlerdi
üstelik ürkerek senin gelişinden
ama korkarak da yaşanmaz bu hayat
nefes alıyorum
ve nefreti salıyorum
gidiyorken kuşlar biliyorum geri geleceklerini tekrar
el sallayışlarım kanat çırpmalarına denk
Bir yanıt yazın