Kategori: Edebiyat

Yakında Kan Emiciler Ölecek

I

Bir dizi hastalıktır benim şiirim, doğası bu
Kralların tören yürüyüşünü seyretmeyi bırak
Suriye’de bir bebek can verdi az önce, dört yaşındaydı
Beyni kuzu işkembesi gibi dağıldı betonda
Henüz yeni başlayan yaşamı kıç deliğinden fırlayıp bina molozlarına karıştı
Kahrından kendini havaya uçuracak bir annesi bile yok
Tank mermileri tecavüzcü bir köpeğin tiksinç iştahında kavurdu onu
Soda şişesinin içinde mahsur kalmış bir hamamböceği gibi haşlandı
Üzgünüm, üzgün değilim
Benim şiirimin doğası bu, akıldışı saptamalarla barış çağrıları yapamam
Ancak anlatabilirim “Şimdi piçi bitireceğim!” diyen makinalı tüfekleri
Gecenin en karanlık saatinde kişneyen tel örgüleri – kimin savaşı bu, bilemem
Bir kurtarıcı gelir mi, dört yaşında bir beden fil sümüğü gibi çakıldı diye – bilemem
Ayyaşlar ve aylaklar, ve muhbirler, ve politikacılar, ve eroinman homolar
Ve çocuk cesetlerinin artık hayatın içinde olduğunu kabullenemeyenler
Ve toplum için edebiyat şarlatanları, ve parayı nereden bulduğunu asla anlatmayanlar
Sikişmek için uykuyu bahane edenler, bu yüzden ışıkları kapattıranlar
Silah ve tüp bebek sektörü, ve vergisi alındığı sürece yasal olan saçmalıklar
Punklardan gelip nezaketi suiistimal edenler, ranzadan aşağı boşalanlar
Kimse bilemez – Üzgünüm, üzgün değilim
Kendi etini yiyor insan evladı, aptal psikiyatristlerin atladığı konu bu 
Maymun maymundur, sirk insana düşer; kozmik utançtır türler arası
Matematik bilir, müzik dinler, kitaplar yazar ve sonra hepsini yakar
Politik adam kaçırmaların kibarcasıdır özendiricilik gözaltları
Yine de açıklamaz tüm bunlar dört yılında bir ölüyü
Zeki olan boku tanrıya atar, bir başka kafası çalışan yeni bir tanrı arar
Geçip giden düzen şişmanlatır, geçip giden şey beni retroaktif kıskanç yapar
Japon kızın mastürbasyonu tatlıdır, çürümüş kanser yapay bir klinikte canlanır
Diş ağrısına dayanamayanlar savaş yanlısıdır – Kahroluyorum!
Daha önce de gördüm, hepsini; yaşam karşıtı kan emicileri
Ve ölü bir vücutta donuklaşan gücenmiş bir ruhun bakışını

II

Bir dizi hastalıktır şiir – benim şiirimin doğası bu
Anne Sexton’a sorsan kıçınıza sokmanızı söyler bunu
Burroughs yoksunluğun yarattığı semptomlarla birlikte cebinde saklar
Solgun gölgenin içinden gülümserim, sanki tüm ışıklar sönmüş gibi
Peyote bitkisine tırmanan bir örümceğin havale geçiriyormuş hissi
Havale geçiriyormuş hissi… Havale geçiyormuş hissi…
Günbatımında ters uçan güvercinler ve yastıkta sevgili kokusu zibidilere kalsın
Tasavvufçu müptezellerin kullandığı uyuşturucunun kutsallığı da öyle
İstediğini elde edemeyen bir adamın mantıktan uzak öfkesiyim ben
İçinde başka senaryolar barındıran bir kadının küstah yalanlarıyım
Birkaç vuruş yapıp kendini durdurmaya çalışan eroinmandan bahsetsem
Ya da daire kapımın önünde ağlayan ve beni apartmana rezil eden ibneden
Ölü çocukların burnundan akan sümüğün hidrojenle buharlaşmasından
Boku yemiş üniversitelerden ve sevgilimin bacaklarına bakan öğretmenden 
Kontrol manyağı ailelerden ve bekaretini yirmi liralık esrara verdiğini söyleyen kızdan
Mecliste çöpe atılan etli yemeğin Afrika’da bir annenin rüyasına girmesinden bahsetsem
ama yok – ama yok – ama yok
Yaşam güzel, kadın öptüğünde adamın ayakları yerden kesilir ve unutur her şeyi
Dünya’da çocukların altı milyonu beş yaşını görmeden açlıktan ölüyor
Olsun, çayın nasıl da güzel bir şey olduğunu anlatan şairlerimiz var
Bir kadın boyna dayak yiyor, mevzu bahis etek ise – karı koca öpüşemiyor bile
Olsun, dinin gerekliliklerini anlatacak birçok yazarımız var
Şanslıyız, yaşam güzel, her şey iyi – koyunları sayarak uyumak bunun ismi
Özür dilerim ölü bebek – özür dilerim ölü bebek