Yaşamak böyle işte… Bir şekilde istemeden geldiğimiz, merhaba dediğimiz bir zaman, sonrasında da devam edebilmek adına çabalamaktan, koşmaktan ibaret olan… Koşarken kendimizi es geçtiğimiz, es geçmekten de öte bazen ezip geçtiğimiz, kendi benliğimizi yitirdiğimiz bir süreç… En acı vereni de bu belki de… Diğer acılarla, kayıplarla biz insanoğlu bir şekilde başa çıkmayı başarırken, iş kendimize gelince ya göremiyoruz ne olduğunu, görünce, anlayınca da olma çabası, yaşamaktan, hayatta kalmaktan öte gerçekten var olma çabası acı vermeye, zorlamaya başlıyor insanı… Mesela sürekli kafanın en ince kıvrımında dahi “Ben kimim? Neyim? Gerçekten olmak istediğim yer neresi? Buna neye göre karar vereceğim?” gibi birçok soru birbirinin peşisıra dönüp duruyor… Uçurumun kenarındaki daracık yoldan geçer gibi kalbin sıkışıyor, ruhun sancıyor… Vesselam zor iş yaşamak… Kolay gözüken ama en zor iş…
Fotoğraf © Murat Esibatır
Bir yanıt yazın